Klasyfikacja i zagrożenia

Grupa, do której — dla celów pakowania — można zaliczyć niektóre materiały odpowiednio do stwarzanego przez nie stopnia zagrożenia: I duże zagrożenie, II średnie zagrożenie, III małe zagrożenie.

Grupa towarów niebezpiecznych o pewnych podobnych właściwościach chemicznych według Kodeksu IMDG (SGG1 do SGG18), stosowana do celów segregacji przy sztauowaniu.

Litera (od A do N, S) określająca grupę zgodności materiałów i przedmiotów wybuchowych klasy 1, stosowana w klasyfikacji (np. 1.1A) oraz w przepisach dotyczących segregacji.

Kategoria przypisana w kolumnie 16 wykazu towarów niebezpiecznych Kodeksu IMDG, od A do E dla towarów pakowanych, która określa, gdzie towary mogą być sztauowane na statku, na pokładzie lub pod pokładem, oraz czy dopuszczony jest ich przewóz na statkach pasażerskich.

Kategoria od 0 do 4 przypisana każdemu towarowi niebezpiecznemu w ADR, która wyznacza mnożnik stosowany do ilości przewożonej w jednostce transportowej oraz próg 1000 punktów częściowego wyłączenia dotyczącego ilości przewożonych w jednostce transportowej.

Kategoria towarów niebezpiecznych według dominującego zagrożenia, jakie stwarzają, ponumerowana od 1 do 9 (1 Materiały i przedmioty wybuchowe; 2 Gazy; 3 Materiały ciekłe zapalne; 4.1, 4.2, 4.3 Materiały stałe zapalne i podobne; 5.1 Materiały utleniające; 5.2 Nadtlenki organiczne; 6.1 Materiały trujące; 6.2 Materiały zakaźne; 7 Materiały promieniotwórcze; 8 Materiały żrące; 9 Różne materiały i przedmioty niebezpieczne).

Znak wskazujący materiały zagrażające środowisku (np. zanieczyszczające środowisko morskie), wymagany, gdy materiał spełnia kryteria UN 3077 lub UN 3082 albo jest zaklasyfikowany jako zanieczyszczający środowisko morskie.

Materiał lub mieszanina zidentyfikowane jako stwarzające zagrożenie dla środowiska wodnego i podlegające dodatkowym wymaganiom dotyczącym oznakowania, dokumentacji i sztauowania przy przewozie.

Numer rozpoznawczy zagrożenia (kod Kemlera) umieszczany na tablicach barwy pomarańczowej przy przewozie w cysternie lub luzem, wskazujący główne zagrożenia stwarzane przez przewożony materiał.

Rozdzielenie, które należy zachować między towarami niebezpiecznymi reagującymi ze sobą w sposób niebezpieczny. Kodeks IMDG ustanawia cztery stopnie rozdzielenia sztuk przesyłek, od „z dala od” do „oddzielenia wzdłużnego przez pośredni kompletny przedział lub ładownię”, natomiast ADR wyraża tę samą zasadę jako zakazy ładowania razem.

Najniższa temperatura, w której materiał zapala się samorzutnie w normalnej atmosferze bez zewnętrznego źródła zapłonu.

Najniższa temperatura cieczy, w której jej para tworzy z powietrzem mieszaninę palną. Metodą odniesienia jest oznaczanie metodą tygla zamkniętego.

Towary, które nie spełniają kryteriów klasyfikacji żadnej klasy mających zastosowanie przepisów i w związku z tym nie podlegają tym przepisom, w tym towary wymienione z nazwy w wykazie towarów niebezpiecznych, które ze względu na swoje właściwości nie są uważane za niebezpieczne.

Status materiału, którego przewóz jest zabroniony na podstawie odpowiedniego regulaminu (pozycja zabroniona w wykazie towarów niebezpiecznych).

Dodatkowe zagrożenie stwarzane przez materiał lub przedmiot niebezpieczny poza jego zagrożeniem głównym, wskazywane nalepką ostrzegawczą dla zagrożenia dodatkowego oraz wpisem w odpowiedniej kolumnie wykazu towarów niebezpiecznych.